Onbezoldigd Ambassadeur

Een blik op onze jaarlijkse zomervakantietournee.

Langzamerhand zijn we in het buitenland bekender dan thuis: Folkcorn, historische volksmuziek uit De Nederlanden. Of het nu een concert is in Kaliningrad (Rusland), Mörfelden-Walldorf (Duitsland), la Bisbal (Spanje) of Martal in Frankrijk, steeds drommen de mensen na afloop om ons heen, kopen CD's of vragen foto's, en gaan niet weg voordat er door alle vier leden van de groep is gesigneerd. We lijken wel beroemd! Niets is minder waar natuurlijk Maar vreemd is het wel...

Folkcorn is een semiprofessionele muziekgroep die oude Nederlandse volksmuziek speelt uit de tijd tussen plusminus 1400 en 1900, een tijd waarin de landsgrenzen anders liepen dan nu, en er ook geen copyrightregels golden. Volop raakvlakken en overeenkomsten dus tussen onze muzikale "roots" en die van België, Frankrijk, Duitsland en Engeland, om maar een paar buurlanden te noemen. Het is een van de oudste nog bestaande folkgroepen, opgericht in 1972/73, inmiddels ongeveer 18 jaar in de huidige bezetting, en volop actief: Onze derde CD, de zesde geluidsdrager, is in november 2002 uitgebracht, en onze mooie website www.folkcorn.nl genereert correspondentie met liefhebbers uit de hele wereld. In Nederland spelen we geregeld bij middeleeuwse maaltijden (voor die gelegenheid in Oudhollandse kostuums) of lopen we spelend rond in het Nederlandse Openluchtmuseum, maar ook het arbeidsintensievere werk als het voorbereiden van een nieuw programma schuwen we niet. In oktober 2002, bijvoorbeeld, zijn we gestart met een "vertelconcert" onder de titel "Spys ende Dranck", waarin verteller Walter van Wingerden verhalen brengt over het boerenleven en over eten en drinken in vroeger tijden. Maar het zou pure armoe zijn, hiervan te moeten leven. We hebben dus allemaal banen en doen deze muziek er naast, of andersom, maar altijd met een critische instelling en een streven naar professionele kwaliteit. Waar we ook naar streven - heel menselijk - is af en toe een stukje erkenning, een paar leuke vrouwen die voor je handtekening in de rij staan (dit stukje is geschreven door de fluitist van de groep...) en daarvoor moeten we toch in het buitenland zijn.

We zijn twee stellen, heel handig, en organiseren elke zomer in onze kantoorvakantie bij wijze van "zomervakantie goodwill-tournee" zelf een serie concerten in het buitenland. Heel onprofessioneel betalen we soms de reis zelf (alles past net in een stationcar) en vinden we het uitstekend als er eens geen concert is, want dan kunnen we lekker naar een rommelmarkt of naar het strand. Onze formule is als die van de oude minstreels: met gesloten beurzen, muziek in ruil voor eten, ruim drinken en onderdak. Tijdens zo'n concert geven we een toelichting in een taal die zoveel mogelijk aan die van het land doet denken. Onze contacten komen overal vandaan: tips van familie, geëmigreerde kennissen, hulp van Nederlandse consulaten, of bemiddeling door een onbekende fan, binnengekomen via onze website. De helft van die veelbelovende contacten wordt niks maar met de andere helft en de spontane uitnodigingen ter plaatse is toch steeds een leuke serie te maken.Zomer 2002 waren we in Noord-Spanje en Frankrijk: La Bisbal en Torelles de Lobregat in Spanje, en locaties in Midden- en Zuid-Frankrijk: Druyes-les-belles-Fontaines (waar we een benefiet gaven voor het restauratiefonds van een kasteel), Sompt bij Poitiers (een drukbezocht huisconcert op een cursuscentrum annex woonhuis), Martal bij Aurillac (voor het Franse en Nederlandse publiek van een camping, en een concert voor het hele dorp bij Hollanders thuis), en eveneens op een camping in de Pyreneeën bij Prades. Vlak daarvoor, op de bloedhete zondag 16 juni, liepen we nog als middeleeuwers spelend door de straten van het Duitse Walldorf, partnerstad van onze woonplaats Wageningen, een trip die werd afgesloten met een zeer gewaardeerd en drukbezocht openluchtconcert. Geen wonder dat een Duitse bedankbrief zei: "Ein wenig hatte ich Sorge wegen der Rückfahrt. Ihr saht so furchtbar erschöpft aus." En dáárvoor speelden we nog een weekje in Rusland, nou ja, de Russische enclave Kaliningrad boven Polen. We hoorden daar bij een buslading semiprofs, profs en veel amateurs waaronder mattenvlechters en kantklossers, die een programma brachten onder de weidse naam "Nederlandse muziek- en cultuurdagen", een missie die nu voor de tiende keer werd georganiseerd door het enigszins idealistisch ingestelde bureau Scala uit Zwaag. Even slikken was het wel dat iedereen in de onkosten moest meebetalen in plaats van betaald te krijgen, maar we wilden per se "in Rusland gespeeld" hebben. Op die veel te lange reis in die veel te krappe bus vroegen we ons af waar we mee bezig waren, maar het hartverwarmende enthousiasme van het publiek en de werkelijk drommen mensen die ons steeds na afloop omringden, vergoedden alles.

En zo ging het ook in Frankrijk en Spanje, en op onze vorige zomertrips naar Polen, Duitsland, Engeland en Midden-Frankrijk, én op onze reizen op uitnodiging naar de VS, het Festival "Memphis in May" in 2001 en het "Western Kansas Blues Festival" in 1995. Uitnodigingen om terug te komen in Spanje en Frankrijk zijn al binnen en er meldde zich een fan uit Mexico. Die moest echter wachten want we waren voor 2004 al besteld door Hollanders in Canada. In 2006 speelden we in Normandie (Fr.) en in Scandinavie, en in 2007 in Tukmenistan, Duitsland, Zwitserland en Indonesie. Ja, ambassadeur zijn is een zwaar maar nobel vak!

Laurens van der Zee (Folkcorn)