Korte geschiedenis

Door Laurens van der Zee

In vogelvlucht even de geschiedenis van onze groep: In Wageningen opgericht in 1972 door blazer Cees de Gooijer en zanger/gitarist Jitze Kopinga, kort daarop aangevuld met Marja van der Zee (zang).
In 1979 verliet Cees de groep en kwam ik (blokfluiten, acoustische basgitaar, zang) er bij. Medio jaren '80 enige tijd aangevuld met Joost Bollinger (cister, bas, toetsen en zang), en na enkele trio-jaren in 1990 definitief (never say definitief...) verrijkt met Anneke Rot (accordeon, toetsen, gitaar en zang). Tussen Anneke en mij is trouwens iets moois gegroeid wat de muziek alleen maar ten goede komt en het reizen wel zo makkelijk maakt.

In deze samenstelling hebben we in 1991 de CD "Ghy Sotten" gemaakt (Clipsound CCD 955) en in 1997 de CD "Jan de Mulder" (Clipsound CCD 97212) en in 2002 de CD "Laet ons den Landtman loven" (Munich BMCD 348).

Van het teruglopen van het aantal folkcafé's en andere podia hebben we beslist last gehad en daar hebben wij het volgende op gevonden: We hebben de Vereniging Folkcorn opgericht, oudhollandse muzikantenkleding zonder opsmuk nagemaakt van schilderijen van Van Ostade en andere Hollandse meesters, en ons aangemeld als troubadours voor feesten in kastelen, middeleeuwse maaltijden en optochten.
Zo kom je nog eens ergens!

Maar het zal geen verbazing wekken dat we niet van de muziek kunnen leven, we verdienen de kost met ander werk. Dat betekent dat we alleen in de zomervakantie langere tijd op tournee kunnen. Elk jaar hebben we een andere bestemming geprikt waarna we via ambassades, vrienden en relaties een "gesloten beurzen" tournee in elkaar hebben gedraaid.

Met Amerika in 1995 was het andersom, we werden eerst gevraagd voor het Western Kansas Blues festival door een Amerikaan die ons in Nederland had horen spelen en hebben daar toen een tournee van gemaakt. Ik heb er nog een unieke Dodge pick-up uit 1942 aan over gehouden maar dat is een ander verhaal. Verder zijn we onder meer in Engeland en Ierland geweest, Hongarije, Zwitserland, Frankrijk, Polen en Istrië (Kroatië). Zomer 2002 waren we in Frankrijk en Noord-Spanje, zomer 2003 in Duitsland en Frankrijk.

In de VS hebben we voorjaar 2001 weer gespeeld, ditmaal op het festival "Memphis in May".In de zomer van dat jaar hebben we in Polen en in Duitsland opgetreden, bijvoorbeeld hebben we bij Krakov (Zuid-Polen) nog 150 meter onder de grond gespeeld in de zoutmijnen van Wieliczka. En wie belde er toen we op een terrasje in Polen zaten? Het Nederlandse paviljoen op de Expo 2000 in Hannover! "Sorry dat we nu pas reageren maar kunnen jullie alsnog komen spelen?" Ik was al helemaal vergeten dat ik weken voor ons vertrek een mailtje naar de Expo had gestuurd zonder daar een hond te kennen, een van de vele pijlen die je in het donker afschiet. Ik had gezegd dat we op de heen- en terugreis naar Polen langs Hannover kwamen en best op de Expo wilden spelen tegen toegang, maaltijden en hotel.

Aldus geschiedde, we hebben er honderden kilometers voor omgereden omdat ons schema er inmiddels heel anders uit was gaan zien maar het was de moeite waard. Een absurder bouwwerk dan het Nederlandse paviljoen kun je je niet voorstellen, er stonden de hele dag mensen voor in de rij. Wij met de VIPlift naar boven en spelend de verdiepingen af, plus langs de terrassen en de honderden wachtenden. We staan weer op even zovele video's en foto's.

En wat vind je van de andere foto, Folkcorn in gewone-mensen-kloffie een Duits café in Plauen begeisterend? In Polen hadden we al ergens een priester aan het blokfluiten gekregen, maar dit café kon er ook wat van. Voor dit soort gelegenheden halen we ons noodrepertoire van stal met on-Hollandse krakers als Wien bleibt Wien, Oh when the saints, de Vogeltjesdans (hoe diep een groep kan zinken...) , Whisky in the jar, zonodig afgewisseld met Franse musettes, klezmer of de volledige werken van Dylan.

Roept u maar!